Rangę sportu wyznaczy rynek, toteż konkurencje nie telegeniczne zostaną zepchnięte w niebyt albo odstąpione za darmo sportowi masowemu. Potrafię sobie wyobrazić, że nikt nie będzie płakał za rozmaitymi ćwiczeniami czy jazdami „obo­wiązkowymi", strzelaniem do tarczy (z łuku i karabinu), a na pewno hurkotem saneczkarskich ślizgów lodowymi rynnami. Pozostaną na powierzchni dziedziny obdarzone cechą widowiskowości i dramatyzmu. Sport podąża zdecydowanie w stronę kreacji integralnego spektaklu, najpewniej osadzonego mocno w oprawie sztuk pięknych. Pojawiają się nowe wyzwania, nie tylko w obrębie dotychczasowych konkuren­cji, ale głównie poprzez wypromowanie nowych, świadomie inscenizowanych przez zawodowych aranżerów. Specjalnym tego wyrazem stanie się wzrost udziału spor­tów zwiększonego ryzyka, na przykład wokół dziś uprawianych dyscyplin „ekstre­malnych". Sport musi być atrakcyjny dla widza, toteż zawodnicy zostaną przygotowa­ni do sprostania tym wymaganiom. Ekstremalność wiąże się z rozmaitymi czynnikami: niebezpiecznym otoczeniem (zwykle przyrodniczym), niezwykłym wykorzystaniem standardowego sprzętu, albo z przesunięciem akcentu na wyposażenie technologicz­ne. Nie da się wykluczyć, iż za 50 lat odbędą się zawody w zdobywaniu Mount Everestu przy pomocy górskich rowerów i zakończone skokiem na lotni. Ktoś wymyśli chyba turniej tenisa na łyżwach oraz katapultowanie ze 100 obrotami i wykorzysta­niem wyrzutni kosmicznych. Dziwactwo, ekstrawagancja i pomysłowość będą się wiązać z podwyższaniem trudności konkurencji zwykłych i prostych. W ramach tej formuły będziemy ekscytować się morderczymi supermaratonami biegowymi w ho­kejowym rynsztunku wokół równika w odcinkach 100-godzinnych (bez jedzenia i odpoczynku). Testowanie organizmu ludzkiego nadal będzie głównym, choć, tak jak dotąd, wstydliwie ukrywanym leitmotivem Sportu Wielkiego Wyczynu. Rzecz jasna do tych wszystkich niezwykłych imprez muszą się znaleźć nie tylko wybitni reżyserzy, ale nade wszystko cała obsada aktorska.